عشق

یک پنجره برای دیدن

یک پنجره برای شنیــــــــــــــــــدن

یک پنجره که مثل حلقه ی چاهــــــــــــــــــــــــی

در انتهای خود به قلب زمین می رســـــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنـــــــــــــــــــــــگ

یک پنجره که دست های کوچک تنهایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی را

از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

سرشار می کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

و می شود از آنجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا

خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد

یک پنجره برای من کافیســــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــ*ـ*ـ*ـ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

*ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ*ـــ ـــــ ــــــ ـــــ ـــــ ــــ ـــــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــــــــــ*ــــــ ـــــ ــــ ـــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ *ــــ ـــ ــــ ــــ ـــ*ــــــــــــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــ*ــ ـــ ـــ ـ*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــــــــ*ـ ـ*ـــــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــ*ــــــــــــــــــــ*

*ـــــــــــــــــــــــــــــ*

*ــــــــــــــــ*

*ــــــ*

شمع مي سوزد و پروانه به دورش همه شب       

                                                    من كه مي سوزم و پروانه ندارم چه كنم

چشمان‌ات راز ِ آتش است.

و عشق‌ات پيروزي‌ي ِ آدمي‌ست
هنگامي که به جنگ ِ تقدير مي‌شتابد.

و آغوش‌ات
اندک جائي براي ِ زيستن
اندک جائي براي ِ مردن

و گريز ِ از شهر
	که با هزار انگشت
		به‌وقاحت

پاکي‌ي ِ آسمان را متهم مي‌کند.

کوه با نخستين سنگ‌ها آغاز مي‌شود
و انسان با نخستين درد.

در من زنداني‌ي ِ ستم‌گري بود
که به آواز ِ زنجيرش خو نمي‌کرد ــ
من با نخستين نگاه ِ تو آغاز شدم.

خلوتم را نشكن

شايد اين خلوت من كوچ كند

به شب پروانه

به صداي نفس شهنامه

به طلوع اخرين افسانه

و غروبي كه در ان

نقش ديوانگي يك عاشق

بر سر ديواري پيدا شد.

خلوتم را نشكن

خلوتم بس دور است

ز هواي دل معشوق سهند

خلوتم راه درازي ست ميان من و تو

خلوتم مرواريد است به دست صياد

خلوتم تير وكماني ست به دست سحر

خلوتم راه رسيدن به خداست  

.........................................................................................................................................

پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت

                                      بيچاره از اين عشق سوختن آموخت

فرق منو پروانه در اينست

                               پروانه پرش سوخت ولي من جگرم سوخت

..........................................................................................................................................

زيبايي ام را پاياني نيست

وقتي كه در چشمان تو به خواب مي روم

و  هراس كودكانه ام را از پای در می آورم

 
در عطري كه از تو بر سينه دارم

چه بي پروا دوستت دارم

و چه بي نشان تو را گم مي كنم

وقتي كه دروغ مي گويم

دختری که در چشمهای من،تو را جستجو می کند

 دروغ است

این جا فقط پسری است که هر روز از تو می پرسد!

وقتی عشقت تنهات گذاشت ...
...
نگران خودت نباش که بعد از او چه کار کنی...
...
 شرمنده دلت باش که بهت اطمینان کرد ... باهات اومد ... عاشق شد ... ولی حالا تنهاست ...
...
دلکم ... دل عزیزم ... شرمندتم ... نمیخواستم اینطوری بشه ...
...
قرار این نبود ... قرار بود تا آخره عمر با دل اون باشی ...
...
اما حالا که نیست ... خودم باهات میمونم ... تنهات نمیزارم ...
...
اجازه نمیدم دیگه کسی بهت نزدیک بشه ...
...
دلکم تو تنها نیستی ... منم هستم ...
...
دل ... دل ... دل من ...

 .......................................................................................................................................

نبود در تار و پودش           دیدی گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@   نبودش  @@@@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه دیدار این خونه

فقط  خوابه ، تو که رفتی هوای  خونه تب داره  ،  داره  از درو دیوارش غم

عشق تو می باره ، دارم می میرم از بس غصه خوردم ،  بیا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون که فکر نمی کردی نمونده پیشت، دیدی رفت ودل ما رو سوزوندش

حیات خونه دل می گه درخت ها همه خاموشن، به جای کفتر و  گنجشک  کلاغای

سیاه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابیده  توی  دنیای خاموشی  ،   دیگه  ساعت رو

طاقچه شده کارش فراموشی  ،  شده کارش فراموشی  ،  دیگه  بارون  نمی

باره  اگر چه  ابر سیاه  ،  تو که  نیستی  توی  این خونه ،   دیگه  آشفته

بازاریست  ،  تموم  گل ها  خشکیدن مثل خار بیابون ها ،  دیگه  از

رنگ  و رو رفته ، کوچه و خیابون ها ،،، من گفتم و یارم گفت

گفتیم و سفر کردیم،از دشت شقایق ها،با عشق گذرکردیم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداری، عشقو

به فراموشی ،چند روزه تو می سپاری

گفتم که تو می دونی،سرخاک

تو می میرم ، ولی

تا لحظه مردن

نمی گیرم

دل از

 تو

شعر مريم حيدر زاده

                            عطر زرد گل ياس رو نمي خوام

          نمره ي بيست كلاسو نمي خوام

                                                    من فقط واسه چش تو جون مي دم

                    عاشقاي بي حواسو نمي خوام

                                                   من تو رو مي خوام اونارو نمي خوام

                نفسم تويي هوارو نمي خوام

                                             عشق رو نقطه ي جوشو نمي خوام

                    دوره گرد گل فروشو نمي خوام

                                             اوني كه چشاش به رنگ عسله

                    مجنون خونه به دوشو نمي خوام

                                                  من تو رو مي خوام اونارو نمي خوام

                 نفسم تويي هوارو نمي خوام

                                   من كسي با قد رعنا نمي خوام

                      چشاي درشت و گيرا نمي خوام

                                                          دوس دارم قايق سواري رو ، ولي

                 جز تو از هيچ كسي دريا نمي خوام

                                                 من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

                    نفسم تويي هوارو نمي خوام

                                              موهاي خيلي پريشون نمي خوام

                      آدم زيادي مجنون نمي خوام

                                                  مي دوني چشم منو گرفتي و

                          جز تو هيچي از خدامون نمي خوام

                                                    من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

                      نفسم تويي هوا رو نمي خوام

                               چشم شرقي سياهو نمي خوام

                                                صورتاي مثل ماهو نمي خوام

                        آخه وقتي تو تو فكر من باشي

                                                            حق دارم بگم گناهو نمي خوام

                              من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

                                                                     نفسم تويي هوا رو نمي خوام

                           حرفاي نقره اي رنگ رو نمي خوام

                                             او دو تا چشم قشنگو نمي خوام

                                                                     حتي اون كه بلده شكار كنه

                                             صاحب تير و تفنگو نمي خوام

                             من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

                                                 نفسم تويي هوا رو نمي خوام

                        شعراي ساده و تازه نمي خوام

                                                    اونكه مي گه اهل سازه نمي خوام

                                    من دلم مي خواد تو رو داشته باشم

                                                          واسه ي اينم اجازه نمي خوام

                             من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

                                                           نفسم تويي هوا رو نمي خوام

                            سفر دور جهانو نمي خوام

                                      رنگاي رنگين كمانو نمي خوام

                                                       لحظه و ساعت عمر من تويي

                                     تو كه نيستي من زمانو نمي خوام

                                                           من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

                                      نفسم تويي هوا رو نمي خوام

                                                                 فالاي جور واجور رو نمي خوام

                           نامه هاي راه دور و نمي خوام

                                                واسه چي برم ستاره بچينم

                      ماه من تويي كه نور و نمي خوام

                                                                 من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

                                      نفسم تويي هوا رو نمي خوام

                                                    آذر و خرداد و تير نمي خوام

                       آدماي سر به زير نمي خوام

                                                 من خودم تو چشم تو زندونيم

                 حق دارم بگم ، اسيرو نمي خوام

                                                   من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

                            نفسم تويي هوا رو نمي خوام

                                                      حرف خيلي عاشقونه نمي خوام

                      دل رسوا و ديوونه نمي خوام

                                                    يا تو ، يا هيچكس ديگه به خدا

                 خدا هم خودش مي دونه ،‌نمي خوام

                                    خرداد و اردي بهشت و نمي خوام

                بي تو من اين سرنوشتو نمي خوام

                                              يكي پرسيد اگه آخرش نشه

                        حتي اين خيال زشتو نمي خوام

                                 من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

                 نفسم تويي هوا رو نمي خوام

                                 بي تو چيزي از اين عالم نمي خوام

                                                   تو فرشته اي من آدم نمي خوام

                        مي دوني خيلي زيادي واسه من

                                          هميشه عادتمه ،‌كم نمي خوام

                                                     من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

                                   نفسم تويي هوا رو نمي خوام

                                     من و باش شعر و نوشتم واسه كي

                                                  تويي كه گفتي شما رو نمي خوام

آنچه كه هستي هديه خداوند به توست و آنچه خواهي شد هديه تو به خداوند است ، پس بي نظير باش . . .

فقط او را صدا کردم نیامد/ تمام شب دعا کردم نیامد/ به من گفت باید با وفا بود / به عهدش هم وفا کردم نیامد

ماندم به تو اي گلشن زيبا چه نويسم
من مور صغيرم به سليمان چه نويسم
ترسم كه قلم شعله كشد صفحه بسوزد
با اين دل تنگم به عزيزم چه نويسم

لحظه ها در پي هم مي گذرند و ميان آنها تو فقط مي ماني . لحظه اي با من باش
تا ابد در دل من مهماني

.................................................................................................................................

غضنفر رو برق می گیره، می میره، فامیلاش سر قبرش با فازمتر فاتحه می دن!

در جزیره ای زیبا تمام حواس زندگی می کردند : 

شادی ... غم ... غرور ... عشق 

روزی خبر رسید که به زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت ...

همه ساکنان جزیره قایق هایشان را ترک کردند ... اما عشق می خواست تا آخرین لحظه بماند 

 ... چون او عاشق جزیره بود ...  

هنگامی که جزیره به زیر آب فرو می رفت٬ از ثروت که با قایقی باشکوه جزیره را ترک می کرد خواست  

و به او گفت : آیا می توانم با تو همسفر شوم ؟ ... ثروت گفت : نه ... ! 

مقدار زیادی طلا و نقره داخل قایقم هست و دیگر جایی برای تو وجود ندارد ... 

پس عشق از غرور که با یک کرجی زیبا راهی مکان امنی می شد کمک خواست ... غرور گفت : نه .... ! 

چون تمام بدنت خیس و کثیف شده و قایق زیبای مرا کثیف خواهد کرد ... 

غم در نزدیکی عشق بود ... عشق به غم گفت : اجازه بده تا من با تو بیایم ! 

غم با صدای حزن آلود گفت : من خیلی ناراحتم و احتیاج دارم تا تنها باشم ... 

عشق این بار سراغ شادی رفت و او را صدا زد ٬  

اون قدر غرق شادی و هیجان بود که حتی صدای عشق را هم نشنید ... 

آب هر لحظه بالا و بالاتر می آمد و عشق دیگر ناامید شده بود که ناگهان صدای سالخورده ای گفت : 

بیا من تو را خواهم برد ... سریع خود را داخا قایق انداخت و جزیره را ترک کرد. 

وقتی به خشکی رسیدند پیرمرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد کسی که جانش را نجات  

داده بود چقدر به گردنش حق دارد !

... عشق آنقدر خوشحال بود که حتی فراموش کرد نام پیرمرد را بپرسد ...

عشق نزد علم که مشغول مساله ای روی شن های ساحل بود رفت و از او پرسید : 

آن مرد که بود ؟ ... علم پاسخ داد : زمان ... !

عشق با تعجب گفت : اما او چرا به من کمک کرد ؟  

علم لبخندی خردمندانه زد و گفت : تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است

بیا که تا نفسی هست یار هم باشیم          به غنچه های محبت بهار هم باشیم
...................................................
     آزمودم زندگی دشت غم است         شادیش اندوه و عیشش ماتم است
...................................................
در میان جمع مردان یا همیشه مرد باش       یا دم از مردی مزن یا یکسره نامرد باش
...................................................
بمیرم من واسه اون دلشکسته         که چون من خیری از دنیا ندیده
...................................................
خنده ی تلخ من از گریه غم انگیزتراست      کارم از گریه گذشته به خودم میخندم
...................................................

صدایت کردم از ژرفای یک یاس

به لحن آبی ونمناک باران

نمی دانم شنیدی برگشتی

ویااین بار نشنیدی ورفتی

نسیم از جاده های دورآمد

نگاهش کردم وچیزی به من گفت

تو هم درانتظار یک بهانه

از این رفتار رنجیدی ورفتی

عجب دریای غمناکی ست این عشق

ببین با سرنوشت من چه ها کردی

آهنگ گله از محسن یاحقی.صبر کنید تا آهنگ شروع به خواندن کند